Nadāyoga , w dosłownym tłumaczeniu: joga dźwięku, to według Russilla Paula dziedzina jogi klasycznej,
której głównym przedmiotem jest skupienie się na dźwięku, dokładniej na świadomej i podświadomej
percepcji wszystkich form dźwięku takich jak: dźwięki natury, brzmienie kosmosu, czy elektromagnetyczne
spektrum częstotliwości. Wsłuchiwanie się w wewnętrzny dźwięk opisany w Nada Bindu Upaniszadzie, jest
praktyką, która ma za zadanie uwrażliwić zmysł słuchu. Jogin praktykując w ten sposób, doświadcza
dźwięków o różnym natężeniu, są one odzwierciedleniem stanu emocjonalnego w początkowej fazie praktyki.
Następnie w dalszej części, dźwięk przemienia się w bardziej subtelny i łagodny. Praktykę wewnętrznego
dźwięku można porównać do pracy podczas praktyki koncentracji. Pierwsze próby obserwowania natury
umysłu oraz nie utożsamiania się z nim bywają wyzwaniem. Natomiast regularność w ćwiczeniach jest jak
proces, w którym przedzieramy się przez kolejne warstwy, aby dotrzeć do własnego centrum swojej
prawdziwej natury.
*Fragment pracy dyplomowej objęty prawami autorskimi autor Wojciech Krasuski